قراربود, که آویشنی, کنی بامن نخواستی که رفیق جوانی ام باشیصفای ثانیه ی شادمانی ام باشی به حرف تازه طراوت ببخشی ام گاهیسروددلکش بی همزبانی ام باشی نیاوری به زبان نام من به بی مهرینه اینکه داعی نامهربانی

شیشه ای عسل

خرج آب ونان وعطرشالی وبرنج وچای سال ماست

سفره ی من وتو سالهاست

باهمین بهانه وبهاروعطروبوی آن به پاست

روزگار اگرچه غرق درجنون وجنگ وبی عدالتی ست

عاشقی ولی هنوز هم

به عدل وصلح وآشتی امیدبسته است

محسن بافکرلیالستانی

عریان وسردوزردی پاییز می شوموقتی بهاررفت غم انگیزی شوم آویخته لب ودهن وگوش وچشم وبالهمچون مترسک سر جالیز می شوم هیچ اشتهابه لذت دنیا نماند ومنمغلوب ناگواری پرهیز می شوم در هر کجای تن گزش است وچوکودکان